«Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», αλλά κάθε μέρα

«Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», αλλά κάθε μέρα

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την 17η Νοεμβρίου του 1973 και την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Την ημέρα που γράφτηκε μία από τις μεγαλύτερες νίκες της Δημοκρατίας ενάντια στον φασισμό. Καλά κάνουμε και θυμόμαστε τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους για να ζούμε εμείς όπως ζούμε σήμερα.

Είμαι σίγουρος ότι ακόμα και μετά από 3 μνημόνια δεν θα ήθελα να βρεθώ στην θέση τους. Να ζήσω όπως έζησαν εκείνοι. Δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης. Καλά κάνουμε και τους τιμάμε κάθε χρόνο την ίδια μέρα. Γιατί όμως πρέπει να «τιμώνται» με επεισόδια; Γιατί δεν μπορεί να γίνει μια ειρηνική πορεία, στην οποία θα μπορούσε να πάει και η γιαγιά μου αλλά και τα μικρά ανίψια μου;

Σίγουρα θα πήγαιναν πολύ περισσότεροι άνθρωποι για να τιμήσουν όσους αγωνίστηκαν τότε. Όταν όμως το κλίμα μυρίζει μπαρούτι από μέρες πριν την 17 Νοέμβρη, πολλοί το ξανασκέφτονται. Μέχρι και στην γειτονιά μας βρέθηκαν βόμβες μολότοφ, λίγες μόνο μέρες πριν. Θα μπορούσε να είναι σύμπτωση. Θα μπορούσε και να μην είναι. Δεν με ενδιαφέρει.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν τιμάς ούτε τους νεκρούς, ούτε όσους πάλεψαν να μας χαρίσουν ξανά τη δημοκρατία πριν κάποια χρόνια, με επεισόδια, δακρυγόνα και αίματα. Υπάρχουν πάρα πολλοί ακόμα τρόποι με τους οποίους μπορείς να δείξεις την ευγνωμοσύνη σου σε αυτούς.

Πόσο ειρωνικό είναι να γεμίζει η Αθήνα αστυνομία κάθε χρόνο την ίδια μέρα, για να αποτρέψει τα επεισόδια στην πορεία για το Πολυτεχνείο; Γιατί είναι δεδομένο και από την αστυνομία αλλά και από όσους θα πάνε στην πορεία ότι θα γίνουν επεισόδια; Αν δεν κάψεις και δεν σπάσεις δεν τιμάς όσους έφεραν την μεγάλη αυτή αλλαγή; Πόσο θλιβερό είναι να θυμόμαστε ότι πρέπει να παλεύουμε απέναντι σε αυτά που δεν μας αρέσουν μια συγκεκριμένη μέρα τον χρόνο;

Έχουμε πολλές αφορμές εδώ και αρκετά χρόνια να ξεσηκωθούμε και να εναντιωθούμε μαζικά σε ό, τι δεν μας αρέσει στην καθημερινότητά μας, έτσι όπως μας την έχουν διαμορφώσει και επιβάλει άλλοι. Αλλά δεν κάνουμε τίποτα. Γιατί δεν είναι 17 Νοέμβρη. Που ΠΡΕΠΕΙ να τα σπάσουμε όλα. Αλλά δεν τα σπάμε. Γιατί ποιος τρέχει κάθε λίγο και λιγάκι σε πορείες; Μια φορά το χρόνο καλά είναι…

Share

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *