Πάνος Κατσιμπέρης: Ο Νεοσμυρνιώτης σκηνοθέτης με συμμετοχές σε διεθνή φεστιβάλ

Πάνος Κατσιμπέρης: Ο Νεοσμυρνιώτης σκηνοθέτης με συμμετοχές σε διεθνή φεστιβάλ

Ένα από τα πράγματα που μπορούν να κάνουν τον κάθε άνθρωπο χαρούμενο, είναι να κάνει αυτό που αγαπάει περισσότερο σαν επάγγελμα. Πολλές φορές, ακόμα κι αν έχουμε μια αξιοπρεπέστατη δουλειά από όλες τις απόψεις, δεν μας είναι αρκετό. Δεν είναι το ιδανικό. Έτσι και ο Πάνος Κατσιμπέρης, άφησε την δουλειά του για να δοκιμάσει την τύχη του στην μεγάλη του αγάπη, την σκηνοθεσία. Τρία χρόνια μόλις μετά, αποδεικνύεται ότι πολύ καλά έκανε, αφού η μικρού μήκους ταινία του, έπαιξε στο Short Film Corner του φεστιβάλ των Καννών στο οποίο ήταν παρών πριν από λίγες μέρες.

Μιλήσαμε μαζί του για την κατάσταση στον χώρο της σκηνοθεσίας και στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, για το SKIN, την ταινία μικρού μήκους η οποία έχει παίξει σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ (διεθνές φεστιβάλ Κύπρου, Μαδρίτης, Όκλαντ και σε αρκετά στο Λος Άντζελες) πέρα από των Καννών καθώς και για τους στόχους του για το μέλλον.

Όλοι μας, λίγο έως πολύ, έχουμε βρεθεί στην ίδια θέση με τον Πάνο, ακούγοντας τους γονείς μας να μας λένε πως ωραία τα χόμπι, αλλά σαν το πτυχίο τίποτα: «Τελειώνοντας το σχολείο και δίνοντας πανελλήνιες, πέρασα στο οικονομικό της Θεσσαλονίκης, τελείωσα κανονικά την σχολή στα τέσσερα χρόνια, δούλεψα κιόλας ως λογιστής σε μία ναυτιλιακή εταιρεία για τέσσερα χρόνια. Έφτασε όμως μια μέρα, που είπα στον εαυτό μου ‘θα φτάσεις 50, δεν θα μπορείς να κάνεις αυτό που πραγματικά θες πλέον’, οπότε είπα να το δοκιμάσω και ας μετανιώσω που απέτυχα και όχι που δεν το προσπάθησα ποτέ και δεν είδα μέχρι που θα μπορούσα να φτάσω ή που δεν το έκανα καθόλου. Πήγα λοιπόν σε μια σχολή για να μάθω κάποια βασικά πράγματα και σιγά σιγά άρχισα να ασχολούμαι στην πράξη, γιατί ουσιαστικά την συγκεκριμένη δουλειά την μαθαίνεις κυρίως στην πράξη».

Όσο για το τι έχει κάνει μέχρι σήμερα στο χώρο, τόνισε: «Έχω συμμετάσχει σε πολλά projects και έχω περάσει από όλα τα πόστα. Μπορεί να είμαι σκηνοθέτης, αλλά ακριβώς επειδή ο σκηνοθέτης είναι ουσιαστικά και ο άρχων του γυρίσματος, θεωρώ ότι πρέπει να έχει περάσει από όλα τα πόστα πρώτα (μοντάζ, βοηθός σκηνοθέτη, βοηθός παραγωγής, παραγωγή, διεύθυνση παραγωγής, κάμερα) έστω και για λίγο, για να ξέρει τι ακριβώς να ζητήσει από τον καθένα αλλά και πως να του το μεταφέρει με τον ιδανικότερο τρόπο. Το μόνο που δεν έχω κάνει ακόμα είναι μία ταινία μεγάλου μήκους που είναι και ο επόμενός μου στόχος».

Όπως σε όλες τις δουλειές, έτσι και στην σκηνοθεσία, το ιδανικό είναι τα πράγματα να γίνονται βήμα-βήμα. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που ξεκίνησε κάνοντας μικρού μήκους ταινίες: «Οι μικρού μήκους ταινίες δεν έχουν commercial value, δηλαδή δεν βγάζει κανείς χρήματα από αυτές. Τις κάνουμε για να έχουμε δείγματα δουλειάς μας, για να μπορέσουμε να δείξουμε όποτε μας ζητηθεί για να κάνουμε το κάτι παραπάνω, για μια σημαντικότερη συνεργασία, ειδικότερα στο εξωτερικό. Για αυτό τρέχουμε και στα φεστιβάλ, για να δείξουμε τη δουλειά μας και όχι για οποιοδήποτε βραβείο.

Με δεδομένο ότι δεν βγάζεις χρήματα από τις μικρού μήκους ταινίες, το θέμα είναι τι θέλεις να κάνεις με αυτές. Γιατί τις κάνεις; Θες να πουλήσεις τον εαυτό σου; Θες να πουλήσεις την ίδια την ταινία γιατί θεωρείς ότι λέει κάτι σημαντικό στον θεατή; Για μένα πρέπει να πάει σε φεστιβάλ, να την δει κόσμος, να πάρεις feedback, ειδικότερα από ανθρώπους του χώρου. Όχι τόσο να τη δει το κοινό, γιατί κακά τα ψέματα, ο κόσμος δεν πηγαίνει στις μικρού μήκους. Αυτές οι ταινίες απευθύνονται κυρίως σε επαγγελματίες που δεν θα τη δουν ως θεατές, αλλά θα σου δώσουν συμβουλές για να γίνεις καλύτερος, το οποίο ήταν το μεγαλύτερο κέρδος μου από τη συμμετοχή στο φεστιβάλ των Καννών. Με λίγα λόγια, μόνο όταν δουλεύεις και παράγεις, βελτιώνεσαι, βλέπεις τα λάθη σου, διορθώνεσαι, μαθαίνεις. Για αυτό κάνω τις μικρού μήκους ταινίες. Προφανώς και για να έχω να δείξω δείγματα της δουλειάς μου όταν θα κάνω το επόμενο βήμα και να έχω αυτοπεποίθηση».

Επειδή όσο προβάλλεται ακόμα σε φεστιβάλ δεν είναι διαθέσιμο στο κοινό, του ζητήσαμε να μας περιγράψει με λίγα λόγια την υπόθεση του SKIN: «Αφορά ένα κοριτσάκι 11 χρονών το οποίο προσβάλλεται από μία ασθένεια η οποία μετατρέπει τον ανθρώπινο οργανισμό σε ρομποτικό. Σε κάνει μια μηχανή. Σαν μια αλληγορία της πραγματικής ζωής, που μας μετατρέπει όλους σε ‘μηχανές’ με συγκεκριμένες συμπεριφορές. Βλέποντάς την, ο καθένας μπορεί να λάβει το δικό του μήνυμα».

Πώς φτάνει όμως μια ταινία να προβληθεί σε φεστιβάλ; «Για να παιχτεί μία ταινία σε οποιοδήποτε φεστιβάλ συμπεριλαμβανομένου και αυτού των Καννών, πρέπει να κάνεις αίτηση, στέλνοντας τη δουλειά σου. Αυτή αξιολογείται από τους ανθρώπους που το διοργανώνουν και αναλόγως την δέχονται ή την απορρίπτουν. Μπορεί να δέχτηκαν το SKIN στις Κάννες, αλλά προφανώς δεν έχει γίνει δεκτή σε πολλά ακόμα διεθνή και ελληνικά φεστιβάλ για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά. Πρώτα έστειλα σε πολλά μικρότερα, στα οποία παίχτηκε και έτσι είχα ένα πάτημα παραπάνω. Το θέμα είναι να μην απογοητεύεσαι στα δύσκολα και να μην υπερεκτιμάς τις δυνατότητές σου με μία επιτυχία. Πρέπει επίσης, να μπορείς να «ζυγίζεις» το πόσο θα σε επηρεάσει η εκάστοτε κριτική, ανάλογα από ποιον την δέχεσαι, όπως αντίστοιχα και τα θετικά σχόλια».

Για το πώς ένιωσε όντας ανάμεσα σε ανθρώπους που είχε δει μόνο στην τηλεόραση ή στο σινεμά, η απάντηση του ήταν πολύ ενδιαφέρουσα: «Για μένα η παρουσία μου και μόνο στο συγκεκριμένο φεστιβάλ, ήταν ένα μεγάλο σχολείο. Εκεί διαπιστώνεις ακόμα πιο κυνικά τα λάθη που μπορεί να έχεις κάνει σε κάποιους τομείς κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος που μπορείς να έχεις από την τριβή σου με όλα αυτά τα άγνωστα πράγματα εκεί μέσα. Βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο με αυτούς που μέχρι πρότινος νόμιζες ότι δεν είναι κοινοί θνητοί και φευγαλέα σου περνάει η σκέψη ότι ‘κάποτε ίσως τους λέω τι να κάνουν. Χάνεται πιο εύκολα η αύρα του celebrity».

Κλείνοντας, θέλησε να τονίσει τον μεγάλο ανταγωνισμό και τις δυσκολίες που υπάρχουν στο επάγγελμα του σκηνοθέτη: «Τα πράγματα στον χώρο είναι πάρα πολύ δύσκολα. Ο θάνατός σου η ζωή μου. Στο εξωτερικό είναι ένας πιο υγιής ανταγωνισμός ή έτσι θέλω να πιστεύω. Εδώ είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Έχεις να ανταγωνιστείς τον χειρότερο και κερδίζει ο χειρότερος. Αλλά εδώ ανταγωνίζεσαι και άλλα πράγματα. Πρέπει να κοιτάς να γίνεσαι εσύ όσο το δυνατόν καλύτερος και η ίδια η δουλειά σου, να φτάσει να είναι το  σημαντικότερο αν όχι μοναδικό όπλο σου. Και όχι ο γνωστός του γνωστού ή ο συγγενής ή ο φίλος. Αυτός είναι ο στόχος μου».

Ακόμα κι αν το διαγωνιστικό μέρος του φεστιβάλ των Καννών παραμένει ένα όνειρο ζωής, η μέχρι τώρα πορεία του, μας δείχνει ότι πρόκειται σίγουρα για έναν ταλαντούχο νέο που κανείς δεν μπορεί να ξέρει μέχρι που μπορεί να φτάσει με συνεχόμενη δουλειά και επιμονή. Ακόμα κι αυτά που έχει καταφέρει ήδη δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα, αν αναλογιστεί κανείς την κατάσταση στην χώρα μας.

 

  • Ευχαριστούμε πολύ το dtale cafe για την φιλοξενία
Share

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *